photo
Αρχική
"Έφυγε" ο Παναγιώτης Αναιρούσης Εκτύπωση
Γράφει ο/η Τάνια Καραλή   
31.07.17

Την Κυριακή 30 Ιουλίου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 58 ετών ο Παναγιώτης Αναιρούσης, προδομένος από τη βεβαρυμένη υγεία του.

Άνθρωπος με πολύ έντονη προσωπικότητα, με τα πάνω του και τα κάτω του, θύμωνε τόσο γρήγορα όσο ξεχνούσε γιατί θύμωσε.

Για πολλά χρόνια παίκτης και αρχηγός της ομάδας του ΣΜΑΟΚ (το 2017 αγωνίστηκε με την ομάδα της Φιλοθέης, αλλά η ουσία δεν αλλάζει), μας μάλωνε όταν δε δίναμε τον καλύτερό μας εαυτό. Για τον Παναγιώτη οι Κυριακές είχαν τη δική τους ιεροτελεστία. Το πρωί σκάκι με την ομάδα, το μεσημέρι ταβέρνα, όπου δεν αργούσε να φουντώσει η πολιτική συζήτηση. Αποτέλεσε για πολλά χρόνια μέλος του ΚΚΕ και το υπερασπιζόταν με πάθος. Με το ίδιο πάθος που υπερασπιζόταν και την άλλη του αγάπη, τον Ολυμπιακό.

Τα Διοικητικά Συμβούλια των ΣΟ Παγκρατίου και ΣΜΑΟ Καισαριανής εκφράζουν στην οικογένεια τα θερμά τους συλλυπητήρια.

Η κηδεία του Παναγιώτη θα γίνει την Πέμπτη 3 Αυγούστου στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Μυτιλήνη.

Για τον Παναγιώτη, την ιστορία του και το σκακιστικό του  στυλ ακολουθούν σχόλια από παλαιότερα μέλη του συλλόγου.

«Ο Παναγιώτης Αναιρούσης γεννήθηκε το 1959 στη Μυτιλήνη, όμως στα νιάτα του κάποια στιγμή άφησε την ιδιαίτερη πατρίδα του και βρέθηκε στο κλεινόν άστυ. Στα είκοσι του αποφάσισε, μεταξύ άλλων, να ασχοληθεί με το σκάκι. Ένα από τα πιο φιλόξενα σκακιστικά στέκια της εποχής στην Αθήνα ήταν το εντευκτήριο του ΣΟ Παγκρατίου στην Κόνωνος. Εκεί πήγε ο Παναγιώτης το 1979, όπως κι εγώ, και ήταν από τα πρώτα άτομα που γνώρισα στο σκάκι. Επί δυο περίπου χρόνια ο Παναγιώτης μετείχε στα εσωτερικά πρωταθλήματα του συλλόγου, καθώς και σε κάποιες συναντήσεις του διασυλλογικού κυπέλλου ΟΧΙ, προπομπού του σημερινού κυπέλλου Μπίκου. Ο αείμνηστος Γιώργος Δημόπουλος, που τότε του έπεφτε λόγος στην κατάρτιση των ομάδων, τον χαρακτήριζε καλό και "σκληρό" παίκτη, άποψη που ενστερνιζόμασταν όσοι τον αντιμετωπίζαμε στη σκακιέρα.

 

Τα επόμενα χρόνια δημιουργήθηκαν ζεστές παρέες από μέλη του συλλόγου εκείνης της ηλικίας, όμως ο Παναγιώτης δεν πρόλαβε να μπει σ’ αυτές, αφού επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του και χάσαμε τα ίχνη του. Πράγματι, ύστερα από 1-3 χρόνια μεταγράφηκε στο σύλλογο του νησιού του, όπου το επόμενο διάστημα πρόσφερε πολλά, τόσο ως παίκτης, όσο και ως προπονητής και παράγων. Την περίοδο 1987-1988 οι αγώνες του διασυλλογικού Α Εθνικής γίνονταν σε μια αίθουσα του ΣΕΦ στο Φάληρο. Εκεί διεξάγονταν και οι αγώνες των Πανεπαρχιακών Ομίλων χαμηλότερων κατηγοριών, όπου περιλαμβάνονταν πάντα και οι νησιώτικες ομάδες. Εκεί, λοιπόν, μετείχε και ο σύλλογος της Μυτιλήνης, οπότε μου δόθηκε η ευκαιρία μετά από χρόνια να ξανασυναντήσω τον Παναγιώτη, και να έχω κάποιες βιαστικές κουβέντες μαζί του στην αίθουσα των αγώνων. Ο χώρος της επαγγελματικής ενασχόλησής του ήταν το νησί του, όπου έκανε και την οικογένειά του. Όμως, κάποια στιγμή η υγεία του τον πρόδωσε, έπαθε έμφραγμα και εξαναγκάστηκε σε πρόωρη συνταξιοδότηση.

 

Κάπου μετά το 2000 αποφάσισε να αφήσει το νησί του για την Αθήνα, το σύλλογο του νησιού σε άλλους, αλλά και να εγκαταλείψει το αγωνιστικό σκάκι. Όμως το μεράκι δεν κόβεται εύκολα και ύστερα από μερικά χρόνια, το 2007, αποφάσισε ότι είναι πια καιρός να ξαναπαίξει! Και τι καλύτερο, από το να ξαναβρεθεί στον πρώτο του σύλλογο… Μια ωραία ημέρα του Νοέμβρη 2007, λοιπόν, σε μια ιστοσελίδα μελών του συλλόγου (φόρουμ) ήρθε από το φίλο Κώστα Ρούσσο η είδηση ότι ένα παλιό μέλος, ονόματι Παναγιώτης Αναιρούσης, ψάχνει σύλλογο να μεταγραφεί και αναρωτιόταν εάν κάποια από τα παλιά μέλη του Παγκρατίου τον θυμόντουσαν. Όταν ο Παναγιώτης είδε στο φόρουμ τις θερμές αντιδράσεις από Κουρκουνάκη, Κόντο και μένα, αποφάσισε να επανέλθει στο σύλλογο και ειδικότερα στο ΣΜΑΟΚ (δηλαδή το… Παγκράτι νο2).

 

Τα επόμενα χρόνια αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας του ΣΜΑΟΚ και πιθανότατα ήταν ο πλέον παθιασμένος σκακιστής της. Εκτός από τα αγωνιστικά, διακρινόταν και στις άλλες δραστηριότητες του συλλόγου, ταβέρνες, συνεστιάσεις, συζητήσεις, κλπ. Λίγο μετά την επάνοδό του στο σύλλογο έλαβε μέρος και στα Σπληναντέρεια 2008 (ονομασία copyright: Νίκος Εφεντάκης), που έλαβε χώρα στην Ιτέα το Γενάρη του 2008. Το «μεγάλο» αυτό γεγονός, εκτός από σκάκι (χάντικαπ του υποφαινόμενου) περιλάμβανε και ταβέρνα με κοντοσούβλι και σπληνάντερο. Μεγάλη μου χαρά που ο Παναγιώτης, μαζί με άλλους 4 Παγκρατιώτες (Αντωνιάδη, Τσίτουρα, Πρόικα και Ελένη Γκοβόστη) ήρθαν στην Ιτέα, τον τόπο διαμονής μου και με τίμησαν. Περισσότερα γι’ αυτή την εκδήλωση μπορεί κανείς να δει εδώ.

 

 

Με τον Παναγιώτη βρεθήκαμε μερικές φορές στο Παγκράτι, τα ήπιαμε, τα είπαμε, το χαρήκαμε και οι δυο. Δεν δίσταζα να τον μαλώνω για τις καταχρήσεις του: έκανε πολύ τσιγάρο, παρά τα φανερά αναπνευστικά του προβλήματα και δε φαινόταν να πολυνοιάζεται για την υγειά του. Ό,τι και να του ‘λεγα όμως... κεφάλι αγύριστο! Παρά τον έντονο χαρακτήρα του, ήταν καλή ψυχή. Θα μου λείψει»

Χάρης Σιαφάκας

 

«Μετά τον Δημήτρη Γκρουέζα έχουμε τη δεύτερη πρόωρη απώλεια από την πάλαι ποτέ μαθητική-φοιτητική φουρνιά του ΣΟΠ. Για εμένα, η σημαντική βοήθεια που έδωσε ο Παναγιώτης στο σκάκι της Μυτιλήνης ίσως να ήταν και η μεγαλύτερη συνεισφορά του. Να τους θυμόμαστε.»

 

Νίκος Καλλίθρακας-Κόντος

 

«Είμαι πολύ θλιμμένος για να γράψω κάτι ουσιαστικό, τον Παναγιώτη όσοι τον ζήσαμε από κοντά θα τον θυμόμαστε σαν ζωντανό κομμάτι από τη σκακιστική μας ζωή. Ο Παναγιώτης ήταν ο ορισμός του επιθετικού, ριψοκίνδυνου παίκτη. Ασυμβίβαστος με την ισοπαλία, κυνηγούσε τη νίκη ακόμα και σε θέσεις που φαινόταν για πολλές κινήσεις ισόπαλες. Η μαχητικότητά του όμως του έδινε συνήθως την ανταμοιβή που ζητούσε και ήταν συνεχώς η αιχμή της ομάδας για τον «πόντο». Ήταν πολύ καλά διαβασμένος στα ανοίγματα και πολύ συχνά επέλεγε φαινομενικά υποδεέστερες συνέχειες, με ακαθόριστο, κοφτερό  παιχνίδι, τις οποίες όμως είχε μελετήσει καλά και έτσι έφερνε σε δύσκολη θέση ακόμα και θεωρητικά ανώτερους αντιπάλους. Η πρωτοτυπία του παιχνιδιού του συνεχιζόταν και στο μέσο, όπου δεν δίσταζε να παίξει με ανισορροπία υλικού, ακόμα και με αρκετό υλικό κάτω, προκειμένου να πετύχει την δυναμικές θέσεις που χειριζόταν πολύ καλά. Δεν τον ενδιέφερε μιά αργή ποζισιονέλ νίκη, αλλά μιά θεαματική επίθεση στον αντίπαλο Βασιλιά. Αλλά και στο φινάλε συνέχιζε να είναι ισχυρός, με καλό μέτρημα και εφευρίσκοντας τακτικά χτυπήματα.

 

Πάντα ασυμβίβαστος, ατρόμητος και παρορμητικός. Σε όλα. Ας είναι φωτεινός ο δρόμος του και ας τον θυμόμαστε στις καλές του στιγμές.»

Ντίνος Αντωνιάδης

 
Επόμ. >

Σύνδεση






Ξεχάσατε τον κωδικό σας;

Ημερολόγιο Συλλόγου

« < Οκτώβριος 2017 > »
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4

Πρόσφατες δραστηριότητες συλλόγου

Δέν υπάρχουν γεγονότα